به این جنگ پنهان پایان دهید آنگاه تمام جنگ ها پایان خواهد یافت، به صلح جهانی پایدار و واقعی دست میابید، قسمت ۸ از ۹

امروزه حتی نمی‌توان پول نقد داد. قبلاً پول نقد همراه داشتم تا به مردم خیابان بدهم یا از کسب‌وکارهای کوچک خرید کنم تا بتوانند همچنان بقاء داشته باشند. کسب‌وکارهای کوچک در خیابان، دستگاه کارت اعتباری ندارند. گدایان در بلوار، حساب بانکی برای نقد کردن چک من ندارند. بی‌خانمان‌ها، فقط یک چادر دارند برای محافظت از باد و آفتاب. چطور می‌توانم به آن‌ها چک یا کارت اعتباری بدهم؟ اما امروزه، همه چیز، غالباً همه چیز، دیجیتالی شده. پس حالا پول نقد ندارم. حتی اگر داشته باشم هم الان نمی‌توانم خرج کنم. نمی‌دانم چگونه تمام این کارهای دیجیتالی را انجام دهم. و همچنین مردد هستم که همیشه نامم را هر جا، در دست هر کسی قرار دهم. زندگی برای انسان‌ها روزبه‌روز سخت‌تر می‌شود.

پولی که در بانک گذاشته‌ام مشخص است از کدام منبع آمده است، مثلاً اگر خانه یا یک آشرام را بفروشم و جای دیگری بخرم، منبعش معلوم است، همه اطلاعاتش معلوم بوده. اما سال‌ها گذشته و دیگر یادم نیست. حتی هیچ کاغذی هم ندارم. و اگر به من بگویید به آن خانهٔ قدیمی برگردم، نمی‌دانم چطور بروم.

برای مثال، من بارها در اسپانیا گم شده‌ام، چون نمی‌دانم چطور به خانه‌ام برگردم. فکر می‌کردم می‌دانم، اما فراموش کردم. یک‌بار حتی رانندهٔ تاکسی مرا وسط خیابان پیاده کرد، چون مدام راه اشتباه را برای رفتن به خانه نشانش می‌دادم. او فکر می‌کرد دارم با او بازی می‌کنم، و مجبور شدم حتی شب هم در خیابان بمانم و برای هر ماشینی که رد می‌شد دست تکان بدهم تا مرا سوار کند. و بعد، مجبور شدم به یک اداره‌ای بروم، نامم را نشان بدهم و بپرسم: «من در منطقهٔ شما یک خانه دارم. لطفاً برایم پیدا کنید.» و آخرش توانستم به خانه برسم. اما بارها این‌طور شد، نه فقط یک‌بار؛ هر بار. همان‌طور که به شما گفتم، حالا حتی یادم نمی‌آید خانه‌ام کجا بود، آدرسش چه ‌بود، حتی در کدام شهر قرار دارد.

و بارها هم در راه برگشت به شیهو گم شدم. حتی نمی‌توانستم به رانندهٔ تاکسی بگویم چطور به اینجا و آنجا برود. بله، شما داستان را می‌دانید و می‌دانید که همسایه‌ها هم مجبور می‌شدند مرا به خانه برسانند. چون گاهی از فرودگاه برمی‌گردم، نیمه‌شب شده‌است و ساعت‌ها طول می‌کشد. خوشبختانه حداقل میدانم در منطقه شیهو است در منطقه ای کوهستانی، مثلا جایی که ما زندگی می‌کنیم، اصلاً آدرسی ندارد، خیابانی هم واقعاً نیست، پس حداقل میدانم اسم منطقه شیهو است. بعد همین‌طور دور می‌زدیم و من گم شدم، یک‌بار حدلااقل چراغی را در خانه‌ای دیدم که می‌شناختم. حداقل آنجا شیهو بود، بعد وارد شدم و از او پرسیدم. و او مرا شناخت. گفت: «اوه، من شما را به خانه می‌رسانم. می‌دانم کجاست. آشرام شیهو را می‌شناسم.» پس او مجبور شد مرا به خانه برساند. چندین بار این‌طور اتفاق افتاد. همیشه گم می‌شدم. اگر کسی نیاید دنبالم، من گم می‌شوم. اکثراً به‌اصطلاح شاگردان خدا [تحت تعلیم من] می‌آمدند دنبالم، اما گاهی خیلی دیر بود و تلفن را جواب نمی‌دهند. پس مجبور می‌شدم تاکسی بگیرم. و تاکسی هم نمی‌توانست پیدا کند، چون در منطقهٔ کوهستانی نه اسم خیابانی هست نه آدرسی.

در اسپانیا هم همین‌طور، آنجا هم بارها گم شدم. تمام خانه‌هایی که خریدم و عوض کردم و دوباره جدید خریدم، همیشه مسیرشان را گم می‌کردم. مگر اینکه کسی مرا با ماشین می‌برد، و او راه را بلد بود. چون گاهی خیلی با عجله بیرون می‌روم و هیچ آدرسی همراهم نیست. مشکل این است. من آدرس‌ها و این چیزها را نگه نمی‌دارم. و گاهی هم در یک دفتر می‌نویسم و بعد آنرا جا می‌گذارم و دیگر پیدایش نمی‌کنم. بنابراین همیشه گم می‌شدم. در آمریکا هم برای رفتن به خانهٔ اجاره‌ای‌ام گم شدم. نمی‌توانستم به خانه برگردم. بعد پلیس دید که با ماشین این‌طرف و آن‌طرف می‌روم، آمد و جلویم را گرفت. و فقط مجبور شدم بگویم: «اوه، من فقط یک‌مدت اینجا ایستاده‌ام که کمی هوای تازه بخورم و به‌زودی به خانه می‌روم.» و بعد راه افتادم و رفتم.

در فرانسه، یک ماشین انگلیسی می‌راندم و وارد یک جادهٔ روستایی خیلی بزرگ شدم. آن‌جا هم گم شدم. نمی‌دانستم چطور به خانه برگردم. و همین‌طور دور می‌زدم که پلیس آمد و گفت: «شما دارید چه کار می‌کنید؟ شما نمی‌توانید سمت چپ رانندگی کنید. اینجا فرانسه است. باید سمت راست رانندگی کنید.» فراموش کرده بودم. خوشبختانه یک جادهٔ بین‌شهری بود و بی‌انتها طولانی و بی‌انتها دور بود. آنجا هم گم شدم. یادم نمی‌آید چطور به خانه رسیدم. فکر می‌کنم به یکی در خانه تلفن زدم و گفتم من گم شده‌ام و آنها با جی‌پی‌اسِ گوشی‌ام مرا پیدا کردند.

من رانندهٔ خیلی خوبی نیستم. خوب است که دیگر رانندگی نمی‌کنم و دیگر ماشین هم ندارم. بیشتر وقت‌ها ماشین را من نمی‌رانم. فقط وقتی جوان‌تر بودم، و فقط در نزدیکی‌ها رانندگی می‌کردم. و قبل از این‌که راه بیفتم، مسیر را خیلی خوب علامت‌گذاری می‌کردم. فکر می‌کردم یادم می‌ماند، اما درست نبود. وقتی بیرون میرفتم، جاده عوض میشد. دیگر شبیه وقتی بیرون میرفتم نبود؛ وقتی برمی‌گرشتم فرق می‌کرد. مثلاً یک خیابان دوطرفه وقتی از سمت دیگر برمی‌گشتی، یک‌طرفه می‌شد یا چیزی شبیه به این. من هیچ‌وقت خیلی مطمئن نبودم که دقیقاً دارم کجا می‌روم.

اما اطلاعات تمام این پول‌ها در بانک موجود است، چون آنها پول را به بانک من منتقل می‌کردند و می‌گویند که از کجا آمده است. پس نمی‌دانم چرا بانک نتوانست بفهمد پول من از کجا آمده و برایم مشکل درست کرد و پولم را گرفت و حتی نگذاشت آن را به‌عنوان خیریه به کلیسا و پناهگاه‌های اشخاص-حیوان بدهم. کاملاً از بین رفت، پولم را برداشته‌اند. چیزی حدود ۴ یا ۵ میلیون دلار بود. حالا همه‌اش رفته و من پول نقد زیادی هم ندارم. اما خدا مراقبم خواهد بود، همان‌طور که همیشه این‌طور فکر می‌کنم. شاید چون من در امور دنیوی زیاد ماهر نیستم. خدا خیلی خوب از من مراقبت می‌کند. پس تا حالا هنوز حالم خوب است. دربارهٔ من نگران نباشید. خدا مراقبت می‌کند. من باید گوش بدهم. نمی‌توانم هرطور که دلم می‌خواهد بیرون بروم. باید اجازه بگیرم و ببینم باید بروم یا نه. اما گاهی هم کارمای دنیا مرا گمراه می‌کند، و گاهی به دردسر می‌افتم.

حتی اگر پول همراهم داشته باشم، این‌طور نیست که بخواهم از مالیات فرار کنم و اینها. آن برای بخشیدن است، راهی آسان، چون دادن پول نقد به مردم آسان‌تر است. وقتی در خیابان بیمار افتاده‌اند و چنین وضعیت اضطراری دارند، آن وقت باید کمک کنم آمبولانس خبر کنند، و باید کل هزینهٔ خارج ساعت را هم کامل پرداخت کنم. نمی‌توانم به آنها چک بدهم و بگویم: «مراقب خودت باش، آمبولانس خبر کن.» آنها حتی تلفن هم ندارند و پولی هم ندارند که هزینهٔ بیمارستان را بدهند، بعنوان مثال. گاهی باید یک جور ضمانت برای پرداخت داشته باشند، و من باید همهٔ آن کارها را انجام بدهم، بعنوان مثال.

همهٔ پول من، حتی اگر برای خودم هم نگهش دارم و همراهم باشد، هیچ‌وقت با نیت بد نیست. همیشه، همیشه برای هدف‌های خوب است. اما مسلماً نمی‌توانم همهٔ اینها را همه‌جا توضیح دهم. حتی بانک هم که چندین دهه است مرا می‌شناسد، باز هم برایم دردسر درست میکنند. من این دنیا را نمی‌فهمم. زندگی در این دنیا آسان نیست.

و این روزها حتی اگر بخواهید جایی بروید، باید بلیت بخرید. دیگر نمی‌توانید نقدی پرداخت کنید. باید اول آنلاین رزرو کنید. و من هرگز نمی‌دانم نامم کجا می‌رود و مثلاً چه کسی نامم را می‌بیند. این روزها دیگر با معافیت ویزا هم نمی‌شود هرجا رفت. الان کشورهایی زیاد هستند که سخت می‌گیرند. باید ورودتان را از قبل درخواست کنید. و حتی باید برای تعطیلاتتان هم مالیات بدهید. خدای من، آدم یک سال تمام کار می‌کند و کمی پول پس‌انداز می‌کند که برود سفر. بعد وقتی به آن کشور می‌رسد، باید برای همان لذت کوچک— دو هفته و اینها —از قبل مالیات هم بدهد. و شاید آن پول را هم نتوانید بپردازید. همه پول زیادی ندارند که برای هرچیزی پرداخت کنند. آنها بودجهٔ خیلی صرفه‌جویانه‌شان را از قبل برنامه‌ریزی می‌کنند. و اگر حتی یک دلار بیشتر بدهند، یعنی یک آیتم کمتر در غذایشان در آن سرزمین غریب می‌توانند تهیه کنند. افرادی که در دولت هستند، وضعشان خوب است. آنها به مردم اهمیتی نمی‌دهند؛ همان‌هایی که آن‌قدر سخت کار می‌کنند تا دولت اصلاً وجود داشته باشد و ادامه پیدا کند. مدام از آنها پول می‌خواهند، برای این، برای آن، و برای انواع چیزها. یا حتی اگر خانه‌ای داشته باشید و شاید خانه‌تان خیلی بزرگ باشد، ممکن است دولت بخواهد آن را بگیرد. و بعد باید جای دیگری بروید، خانه‌ای اجاره کنید یا یک آپارتمان کوچک. برای بعضی‌ها، خانه‌شان احساساتشان است، خاطره‌های همهٔ خوبی‌هاست. گاهی از زمان مادربزرگ و پدربزرگ، از یک تبار بزرگ تا به امروز. و اصلاً نمی‌دانند چطور این همه کار اداری را انجام بدهند تا آن را نگه دارند.

همه این سیستم دیجیتالی سالمندان را گیج می‌کند. آنها تمام عمرشان کار می‌کنند تا جامعه سرپا بماند، تا دولت تأمین شود. بعد وقتی که سنشان بالا رفته، باید نگران روال اداری دیجیتالی باشند که شاید تمام عمرشان آن را نمی‌شناختند. راستش را به شما می‌گویم. من هم دربارهٔ این چیزهای دیجیتالی زیاد نمی‌دانم. من فقط با کامپیوتر کار می‌کنم؛ به همان شکلی که اعضای تیمم از مدت‌ها قبل، از سال‌های بسیار پیش، برایم تنظیم کرده‌اند. من همان را ادامه می‌دهم. اگر از من بخواهید حتی یک گذرواژه جدید در کامپیوتر بسازم که برای ورود لازم است، نمی‌دانم چطور انجام دهم. و هرچیزی هم، اگر روی صفحه ظاهر نشود، مثلا یوتیوب یا هرچیز دیگر، نمی‌دانم چطور پیدایش کنم. و اگر یک مقاله را در اینترنت دیده باشم، و مثلاً برق برود و آن مقاله از دست برود، نمی‌دانم چطور دوباره پیدایش کنم.

من واقعاً در این دنیای پر از سختی زن درمانده‌ای هستم. من قبلاً هیچ‌وقت این چیزها را یاد نگرفته‌ام، چون قبلاً همیشه منشی داشتم که این کارها را انجام می‌داد، و کارها هم مثل این روزها پیچیده نبود. اگر می‌خواستم جایی بروم، خیلی آرام به فرودگاه می‌رفتم و همان‌جا بلیطم را می‌خریدم. و اگر می‌خواستم خانه‌ای بخرم، فقط خانه را می‌خریدم و بانک و بنگاه همهٔ آن کارها را انجام می‌دادند. با اینوجود، بارها گم شدم.

Photo Caption: "همه شبیه هم نیستند، ولی در حیات وحش، همه قابل قبول هستند"

دانلود عکس