سفری روح‌نواز: الهام‌بخشی به تمرین معنوی از طریق هنر، قسمت ۸ از یک مجموعه‌ چندقسمتی

بیایید امروز سفری معنوی را با الهامی بهشتی آغاز کنیم، "هماهنگی" را کشف کنیم، "زیبایی" آفرینش را در آغوش بگیریم، "ارادهٔ آزاد" گران‌بهایی را که 'خداوند' به ما عطا فرموده گرامی بداریم و از طریق "استراحت" به آرامش درونی برسیم.

روزی که استاد اعظم چینگ های (وگان) در کنار جاده‌ای نزدیک آشرام کاستاریکا قدم می‌زدند، منظره برایشان بی‌نهایت زیبا بود. آن‌قدر آن را دوست داشتند که بی‌درنگ وسایل نقاشی‌شان را از آشرام آوردند. باد چنان شدید بود که استاد هنگام نقاشی ناچار بودند با یک دستشان تختهٔ طراحی را نگه دارند. قلم‌موی استاد هنگام نقاشی علفزار، با معصومیتی کودکانه بوم را نوازش می‌کرد. ضربه‌های خودجوش ایشان، گل‌ها و علف‌هایی سرشار از سرور را یکی پس از دیگری پدید آورد. استاد به‌ویژه دامنه سبز تیره‌ای را که نقاشی کرده بودند بسیار دوست داشتند. با گل‌های سرخ‌فام دل‌انگیزی که با درخشش می‌رقصند، آن دامنه مانند فرشی ضخیم و مخملین است، که انسان را وسوسه می‌کند که از آن بالا برود و روی سطحش سر بخورد.

گل‌های زنده و پرطراوتِ پیش‌زمینه با دامنهٔ سبز تیرهٔ دوردست هماهنگ‌اند. این‌ها در کنار هم صحنه‌ای با توازنی چشمگیر و آرامشی ژرف می‌آفرینند و ما را دعوت می‌کنند تا هماهنگی، زیبایی و برکاتی را که طبیعت چنین سخاوتمندانه فراهم کرده، ارج نهیم.

درحالی‌که "هماهنگی" آرامش طبیعت را به تصویر می‌کشد، "زیبایی" رنگ‌های زنده و شادابیِ سرورآمیز آن را پاس می‌دارد. اکنون توجه خود را به این نقاشی چشمگیر معطوف کنیم.

در این نقاشی، گل‌های وحشی بنفش کوچک به نام سانتا لوسیا، دامنه آشرام کاستاریکا را همچون موج‌هایی در اقیانوسی بنفش پوشانده‌اند. در آغاز، استاد اعظم چینگ های (وگان) درخت کوچکی را برگزیدند تا در این تصویر گنجانده شود. چون احساس کردند این درخت برای ترکیب‌بندی خیلی کوچک است، درختان بزرگ و سرخِ درخشان را آفریدند. استاد فرمودند لازم نیست همیشه به رنگ‌های واقعی پایبند بود، زیرا این کار می‌تواند بیش از حد کسل‌کننده و یکنواخت باشد. دقیق‌تر نگاه کنید، ابرها انگار در آسمان در حرکت‌اند! به‌تصویر کشیدن زندهٔ اجسام متحرک آسان نیست، ازاین‌رو استاد پس از تکمیل این نقاشی بسیار شادمان شدند. ایشان بارها تلاش کردند تا سرانجام توانستند رنگ‌های گل‌ها را با موفقیت در هم بیامیزند. این گل‌ها پیش‌تر چنین زیبا شکوفا نشده بودند و تنها پس از آمدن استاد، آن‌قدر سرزنده به نظر رسیدند که گویی برای خوشامدگویی به ایشان جان گرفته‌اند.

استاد اعظم چینگ های (وگان) از طریق کاربرد الهام‌یافتهٔ رنگ و ترکیب‌بندی، زیبایی و شادابی پنهان طبیعت را آشکار می‌سازند. باشد که این نقاشی‌های روح‌افزا الهام‌بخش ما باشند تا هماهنگی، دل‌انگیزی و برکاتی را که زندگی‌مان را غنا می‌بخشند، قدر بدانیم.

استاد اعظم چینگ های (وگان) از طریق نقاشی‌هایشان، نه‌تنها مناظر زیبا بلکه درس‌های معنوی ژرفی را نیز با ما در میان می‌گذارند. بیایید گردش خود را با اثر الهام‌بخش دیگری، به نام "ارادهٔ آزاد" ادامه دهیم.

پس از یک اعتکاف مراقبه در کاستاریکا، استاد اعظم چینگ های (وگان) به دعوت یک جویندهٔ معنوی صادق به پاناما سفر کردند. بر دامنه‌ای پشت خانهٔ میزبان، درخت کوچکی پوشیده از شکوفه ایستاده بود. بی‌هراس از بادهای شدید، در میان سنگ‌ها و بوته‌های خاردار رشد کرده بود.

استاد اعظم چینگ های (وگان) فرمودند: "به دامنهٔ پشت خانه نگاه کنید. شیب تندی دارد و حتی خود درخت هم کج رشد می‌کند. آنجا همیشه باد می‌وزد. آیا می‌توانید اثر باد را ببینید؟" ایشان این درخت را موضوع نقاشی خود برگزیدند؛ نمادی از عزم استوار ما برای پایداری در مسیر معنوی، با وجود همهٔ دشواری‌ها.

برگ‌های نارنجی و سبز تیره، انرژی نیرومند و پرطراوت درخت را آشکار می‌کنند، در حالیکه تنه و شاخه‌های قهوه‌ایِ استوار، نیروی پایدار آن را بازتاب می‌دهند. هرچند درخت بر دامنه‌ای سنگی و شیب‌دار ریشه دارد، آنچنان پربار شکوفا شده که سنگ‌های زیرین تقریباً زیر برگ‌ها و شکوفه‌هایش پنهان‌اند. آسمان آبیِ شفاف که از میان شاخه‌ها می‌درخشد، به این نقاشی گرما، امید و دلگرمی می‌بخشد. این عناصر در کنار هم، آزادی روح و عزم تزلزل‌ناپذیر را برای ادامهٔ رشد با وجود دشواری‌ها به‌زیبایی القا می‌کنند.

"ارادهٔ آزاد" نمایانگر پایداری در برابر چالش‌های زندگی را بازتاب می‌دهد، "استراحت"، ما را به درک عمیق‌تری از آرامش و هماهنگی با طبیعت می‌خواند.

"استراحت" که هنگام سفر استاد اعظم چینگ های از میان کوهستان‌های پارادایس پاناما در سال ۱۹۹۱ آفریده شد، محیطی طبیعی و آرام را سرشار از رنگ‌های زنده و آرامش به تصویر می‌کشد. پیش از آنکه نقاشی کامل شود، استاد از شاگردانشان دعوت کردند عنوان آن را حدس بزنند. پاسخ‌های آنها به گفت‌وگویی شگفت‌انگیز دربارهٔ معنای ژرف‌تر اثر انجامید.

Master: استاد "کائنات" را نقاشی کرده‌اند. چه مبالغه‌ای! خیلی ساده‌ است. او می‌گوید: "استاد… در آشرام دیگری، آشرام جدید." اوه نه، لطفاً، شما اینجا برای من کار نمی‌کنید. شما همیشه به کار کردن فکر می‌کنید. "پاناما؟" نه، اینجا هیچ ربطی به پاناما ندارد. او می‌گوید: "محل استراحت." این دیگر زیاده‌روی است! "استراحت"! پس این هم واقعاً کافی نیست. "استراحت"! اما مجبور نیستم از آن استفاده کنم. نزدیک بود! "استراحت"، اما نه محل؛ هر جایی می‌تواند برای استراحت باشد. استراحت فضای بیشتری را در بر می‌گیرد؛ محل استراحت محدودتر است. آیا متوجه تفاوت اضافه کردن یک واژه دیگر می‌شوید؟ این همان چیزی است که در چینی به آن Duo Zuei می‌گوییم، یعنی "پرگویی"، "غیرضروری". "تصویر استراحت؟" چه؟ "تصویر استراحت!" تصویر؟ یک تصویر چطور می‌تواند استراحت کند؟ "استراحت"، همین، "استراحت". استراحت! استراحت درونی! بله، درست است! اگر بگویید محل، یعنی باید فضایی وجود داشته باشد و این دیگر بیرونی است. پس اگر آن را "محل استراحت" یا "چادر استراحت" یا هر چیزِ مربوط به استراحت بنامیم، دیگر فیزیکی شده است.

این فقط یک نماد است. لازم نیست شخصی را تمام‌قد در حال دراز کشیدن بکشید؛ فقط چادری را می‌کشید که آنجا قرار دارد و بعد می‌دانید صاحبش در حال استراحت است. و این به معنای تنبلی یا درماندگی یا پنهان شدن نیست، زیرا رنگ بسیار روشن است؛ یعنی درون بسیار شاد است. پس اگر کلمات زیادی به کار ببریم، متفاوت میشود. دچار پرگویی شده‌ایم. نباید لازم باشد واژه‌ای آنجا بگذاریم، اما چون مردم متوجه نمی‌شوند، باید "استراحت" را آنجا بگذاریم؛ وگرنه هر کسی آن را ببیند، نخواهد دانست.

من هرگز نمی‌دانستم که می‌توانم نقاشی کنم. حتی یک دقیقه هم نزد نقاش حرفه‌ای آموزش ندیده‌ام. و حتی کتابی دربارهٔ نقاشی نخوانده‌ام. فقط نقاشی می‌کنم چون می‌خواهم چیزی را بیان کنم و فکر می‌کنم این بهترین نقاشی است. با اینکه نقاشی رنگ‌روغن دشوارترین نوع نقاشی است، دریافته‌ام که برای من دشوار نیست. دریافته‌ام که برای من دشوار نیست. اکنون می‌بینید که رنگ، نماد شادی و هماهنگی درونی است؛ وگرنه سنگ خاکستری می‌شد، رودخانه سیاه می‌شد و جنگل فقط سبز می‌ماند.

این رنگِ استراحت و آرامش است. می‌توانستم قرمز و زرد بیشتری به آن اضافه کنم، اما خیلی پر تکاپو می‌شد. حالا دلیل انتخاب این رنگ‌ها و این نام را می‌دانید. باید چیزی را بیان کنید؛ باید روحی در کار باشد.

حالا می‌دانید چرا آن را این‌گونه نقاشی کردم. دوستش دارید یا نه؟ دربارهٔ یک نقاشی فقط می‌توانید بگویید "دوستش دارم" یا "دوستش ندارم". نمی‌توانید بگویید "آن را می‌فهمم"، زیرا فهمیدن آن [همیشه] ممکن نیست. همچنین درست نیست که بگوییم شعری را می‌فهمیم، یا نقاشی‌ای را می‌فهمیم؛ ما فقط دوستش داریم. فکر می‌کنم دوستش دارم. نمی‌دانستم می‌توانم آن را نقاشی کنم و خیلی واقعی باشد. خیلی شبیه آن شیء به نظر می‌رسد.

از میان این گفت‌وگوی پرنشاط، استاد اعظم چینگ های (وگان) معنای ژرف‌ترِ "استراحت" و پیام معنوی نهفته در نقاشی را آشکار می‌سازند. و پیام معنوی نهفته در نقاشی را آشکار می‌سازند. این اثر به ما یادآور می‌شود که حتی در زندگی‌ای که وقف خدمت معنوی و بشردوستانه است، لحظات تأمل آرام، گران‌بها هستند. این نقاشی به‌زیبایی خرسندی، آزادی و وحدت با طبیعت را منتقل می‌کند و آشکار می‌سازد که استراحت حقیقی نه صرفاً از محیط اطراف، بلکه از حالت آرامِ روح سرچشمه می‌گیرد.