پاکی اعمال و افکار: از 'مشیت الهی' اثر امانوئل سوئدنبورگ (گیاهخوار)، قسمت۲ از ۲

اما نزد کسانی که در محبتِ بهشتی اند، باطن و ظاهرِ اندیشه، یا انسانِ درونی و انسانِ بیرونی، هنگام سخن گفتن یکی می شود و آنان از هیچ تفاوتی آگاه نیستند. محبتِ زندگیِ آنان، با عواطف خیر و ادراکات حقیقتی که از آنها برمی خیزد، مثل روحی است در آنچه می اندیشند و بعد می گویند و می کنند. اگر آنها کشیش باشند، از محبت به همسایه و به خداوند موعظه می کنند؛ اگر قاضی باشند، از خودِ عدالت داوری می کنند؛ اگر تاجر باشند، با درستکاری معامله می کنند؛ اگر شوهر باشند، همسرِ خود را با پاکدامنیِ راستین دوست می دارند؛ و همچنین مثل این ها. محبتِ زندگیِ آنان همچنین محبتی به ابزارها دارد که آنرا جانشین می کند؛ آنرا می آموزاند و رهبری می کند تا با دوراندیشی عمل نماید و آن را با جامه های غیرتی برای هم حقایقِ آموزه و هم خیراتِ زندگی می آراید.